مین‌های بچه‌خوار در غرب کشور

بر اساس گزارش مرکز مین زدایی کشور، مناطق معدنی ایران از پایان جنگ تاکنون 3000 کشته و 7000 زخمی بر جای گذاشته است. قربانیان بیشتر از اهالی روستاهای مجاور این مناطق هستند و ناآگاهانه با این مین ها مواجه شده اند.

به گزارش بیگ نیوز، روزنامه شهروند در ادامه نوشت: به عنوان مثال 18 دی ماه 4 نوجوان ایلامی بر اثر انفجار مین های به جا مانده از جنگ و ترکش های آن در یک منطقه تفریحی مجروح و دو تن از آنها قطع شدند. داستانی تکراری که هر ساله در مناطق مرزی استان های ایلام، خوزستان، کرمانشاه، کردستان و آذربایجان غربی رخ می دهد. آموزش خطر مین یکی از فعالیت هایی است که در 18 سال گذشته با همکاری کمیته بین المللی انجام شده است. صلیب سرخ و هلال احمر با مرکز ملی مین زدایی انجام شد.

حتی مناطق تمیز شده نیز ایمن نیستند

دو سال پیش بود که مین زمین بازی در روستاهای سوسنگرد منفجر شد و امیرعلی ۶ ساله جان باخت. هیچکس نمی دانست سر مین چگونه و از کجا در زمین بازی معمولی بچه های روستا افتاده و در یک چشم به هم زدن صدای انفجار آن شنیده شد.

یا در روزهای اخیر در مناطق گردشگری مهران چگونه رنگ زندگی برای 4 نوجوان برای همیشه تغییر کرده است. بر اساس اعلام مرکز ملی مین زدایی، در دوران جنگ تحمیلی 16 میلیون مین در مناطق مرزی غرب ایران کار گذاشته شد که یک درصد از این مناطق هنوز پاکسازی نشده است. صعب العبور مناطق کوهستانی، تپه های ماسه ای و برخی مناطق، نیزارها و مکان هایی که به راحتی قابل دسترسی نیست.

حسن منصوری نماینده طرح آگاهی از معادن خوزستان گفت: مناطق مین گذاری شده با استفاده از علائم بین المللی شناسایی شده است. با وجود پاکسازی بیشتر مناطق در سال های اخیر، نمی توان با قاطعیت گفت که منطقه ای امن است، زیرا عوامل زیادی باعث جابجایی مین ها و مواد منفجره می شود. مثلاً در سیل برخی از این معادن را می‌توان به مناطقی منتقل کرد که اصلاً در محدوده معدن نبودند».

یا مین هایی که با گذشت زمان تغییر شکل می دهند، با باد و باران از لایه های زیرین خاک به سطح می آیند و به مرور زمان حساس تر می شوند و با کوچکترین ضربه ای می توانند منفجر شوند.

فروش مین و خمپاره به عنوان زباله

با افزایش جمعیت عشایری در هر منطقه، احتمال برخورد با مهمات منفجر نشده افزایش می یابد. چرای دام در مناطق مین گذاری شده، تردد مردم در مناطق مرزی، عبور کاروان های سبک مسافران و البته جمع آوری ضایعات از جمله ضایعات فلزات در مناطق مشکوک به مین از دلایل مهم انفجار این مین ها و افزایش تلفات است. .

وی گفت: سال گذشته خانواده هایی که برای جمع آوری زباله به منطقه علامت دار مراجعه کرده بودند دچار حادثه شدند. این مردم که برای امرار معاش به سراغ این زباله های خطرناک رفتند، به خیال اینکه سال ها از جنگ گذشته و معدن ها کار نکرده، آن را بردند و به اندیمشک بردند. مین در اندیمشک منفجر شد.

آموزش خطرات معدنی برای کاهش تلفات در چنین حوادثی در هلال احمر آغاز شده است. از سال 1362 علاوه بر جمعیت روستایی، عشایر و حتی مسافران راهیان نور از این آموزش بهره مند شدند. منصوری می گوید: این آموزش منجر به شناسایی و خنثی سازی 3 مین در غرب کرخه و شوش فقط در خوزستان در سال 2021 شد.

قربانیانی که تا مرز مهران راه افتادند

منطقه مرزی مهران و دهلران بیشترین حجم زمین های مین گذاری شده در زمان جنگ را در استان ایلام داشته است. «پرستو زنگنه» مربی ای است که بیش از 8 سال است که با پروژه مدیریت ریسک معدن در مهران همکاری می کند.

وی گفت: علاوه بر جمعیت روستایی ساکن در این منطقه، گروه های عشایری نیز در حال نزدیک شدن به مناطق مین گذاری شده هستند. هر سال که عشایر وارد منطقه می شوند به سراغ آنها می رویم و در مورد مین های مدارس عشایری با آنها صحبت می کنیم. آموزش بزرگسالان هم داریم. جمعیت در حال تغییر است و مردم ممکن است هنوز از خطرات مین های زمینی بی خبر باشند.

کودکان و خانواده‌هایی را که در سال‌های اخیر قربانی من شده‌اند یا معلول شده‌اند، به یاد بیاورید که اغلب تجربیات خود را در کلاس درس می‌گویند.

به گفته زنگنه، تلخ ترین روزهای کارش در این عرصه روزهایی است که بچه ها با چشمانی اشکبار گریه می کنند: «کاش زودتر این چیزها را می دانستیم تا دست، چشم و پا و خانواده مان را گم نکنیم. . اعضا قربانی این موضوع نمی شدند.»

در این کلاس ها خبرهای خوبی وجود دارد: «سال گذشته بچه ها در حیاط مدرسه روستایی مین پیدا کردند و به معلمان اطلاع دادند. مدرسه تخلیه شد و کارشناسان مرکز مین زدایی برای خنثی کردن مین حاضر شدند.

او به یاد می آورد که دانش آموزی بعد از کلاس به او گفت: دیگر اجازه نمی دهم پدرم برای جمع آوری زباله به منطقه خطرناکی برود. همین سخنان و اخبار است که او و دیگر مربیان را تشویق می کند تا راهگشای رفاه مناطق روستایی و عشایری و رسیدن به مردم منطقه باشد.

این مربی معدن می گوید: مین های خنثی شده به مرور زمان به سطح می آیند. آنها در اثر سیل و رانش زمین و حوادث دیگر آواره شده اند و از مناطقی می آیند که هیچ کس انتظارش را نداشت.

مانند حادثه اخیر ایلام؛ این 4 نوجوان به مناطق توریستی نزدیک رودخانه رفتند که اتفاقاً افراد زیادی در آنجا رفت و آمد می کنند. با این حال تصادفی رخ داد و متأسفانه دو نفر از آنها قطع شدند.»

10000 قربانی مین در انتظار حمایت هستند

با وجود کشته یا زخمی شدن بیش از 10000 نفر در کشور بر اثر انفجار مهمات منفجر نشده پس از جنگ، تا سال 1372 قانونی برای حمایت از این قربانیان در کشور وجود نداشت.

اما با تشکیل کمیسیون ویژه در این خصوص و تصویب قانون ماده 2 قوانین استانداری، افراد کشته یا مجروح بر اثر انفجار این مین ها جانباز یا ایثارگر شناخته می شوند. از حمایت های قانونی این طرح بهره مند شوند.

این قانون در سال 90 اصلاح شد و به قانون ماده 2 استانداری ها تبدیل شد تا روند برخورد با این افراد سریعتر و آسان تر شود. با این حال، بسیاری از این قربانیان هنوز نتوانسته اند حمایت مورد نیاز خود را دریافت کنند. به عنوان مثال افرادی که بیش از 2 سال است در میدان های مین مجروح شده اند و هنوز مورد حمایت قرار نگرفته اند.

آنچه در 30 سال گذشته مین زدایی در داخل مرزها را به تعویق انداخته، نبود نقشه دقیق مناطق مین گذاری شده است. مین هایی که بیشتر آنها توسط دولت عراق و تعدادی نیز توسط ایران در مناطق مرزی کار گذاشته شده بود.

البته با گذشت زمان و حرکت احتمالی این مین ها، نقشه مناطق مین گذاری شده چندان موثر نخواهد بود.

انتهای پیام/

دکمه بازگشت به بالا