علی لندی؛ از دل آتش به دل مردم

دوربین های تلفن همراه به شهروندان کمک کرده تا از آنچه در حال رخ دادن است مطلع شوند. گاهی اوقات ثبت وقایع بر تسکین غلبه می کند و حتی می تواند مانع کمک شود.
یک رویداد استثنایی زمانی اتفاق می افتد که یک نوجوان بدون اشتیاق برای پوشش خبری یک حادثه ، آستین هایش را بالا می زند و بدون کوچکترین تردیدی به همسایه ای می رسد که درخواست کمک او بی پاسخ است.
علی لندی ، پسر 15 ساله ایذه ، برای نجات مادر و دختری که در آتش گرفتار شده اند ، به خانه همسایه می شتابد. اما او خود را به آتش کشید و 15 روز بعد جان خود را در بیمارستان از دست داد.

ما همه چنین رفتاری را دیده ایم. همسایه ها بر سر همسایگان فریاد می کشیدند و همسایه ها می دانستند که باید یکدیگر را تحت الشعاع قرار دهند ، اما امروزه چنین مفاهیمی کمتر قابل اعتماد هستند ، بی تفاوتی و فردیت در جامعه حاکم است و احساس تنهایی و بیگانگی در روابط حاکم است. خیلی عجیب نیست اگر کسی حتی برای نجات جان انسانها محدودیت هایی تعیین کند و از محاسباتی به عنوان معیار استفاده کند. حتی می تواند روابط همسایگی را مختل کند.

زمانی این فداکاری ها در زندگی روزمره شهروندان موضوعی بود و ما جلوه های مختلف آن را در سختی ها ، زلزله و سیل ، آتش سوزی و جنگ و غیره مشاهده کردیم. این یک رویداد طبیعی یا بزرگ بود. همانطور که تبلیغات رسمی ، اطلاعات مکرر و درخواستهای مستقیم برای رسیدگی به این حادثه باعث ایجاد عقل سلیم می شود ، فداکاری علی لندی با چنین وقایع خاصی در کشور متفاوت است. او تصمیم می گیرد و خود را قربانی می کند.
کار نوجوانان محصول تبلیغات و تحولات اجتماعی نبود ، بلکه نتیجه شجاعت بی گناه ، اقدامات قهرمانانه و مسئولیت قهرمانانه او بود. داستان علی لندی یکی از گمشده های امروز ماست. شجاعتی که مردم آن را دیدند و از آن قدردانی کردند. او راه خود را از دل آتش به قلب مردم رساند.

* چاپ شده در روزنامه شرق

دکمه بازگشت به بالا